W początkowej fazie I wojny światowej II batalion 1 Pułku Piechoty Legionu Polskiego dowodzony przez Mieczysława Norwid-Neugebauera, został podporządkowany austriackiej 7 Dywizji Kawalerii gen. Hoffmana w składzie mieszanego niemiecko – austriackiego korpusu kawalerii osłaniającego skrzydło niemieckiej 9 Armii . W drugiej połowie października 1914 roku kompanie II batalionu PP LP znalazły się już w okolicach Łowicza. W pobliżu miejscowości Bednary 21 października doszło do krwawej potyczki patrolu rozpoznania z Rosjanami. 2 kompania batalionu działała w tym czasie w rejonie Bolimowa, gdzie „22 października jej żołnierze stoczyli potyczkę z kawalerią rosyjską, nie ponosząc strat osobowych. Od 24 października 1914 r. kompanie II batalionu uczestniczyły w działaniach opóźniających natarcie wojsk rosyjskich w kierunku Kutna. Zajmowały one pozycje obronne w miejscowości Maurzyce, gdzie ochraniały odcinek torów kolejowych z Łowicza do Kutna. W następnych dniach wycofywały się razem w kierunku zachodnim przez miejscowości Zduny, Jackowice i Bąków Górny. 26 października 1 kompania z taborami została skierowana do Łęczycy przez miejscowości: Bąków Dolny, Sobota i Łęki Kościelne. Pozostałe kompanie dotarty przez Bedlno i Szewce, nad rzekę Ochnię, gdzie otrzymały zadanie obrony mostów i przepraw, od miejscowości Zawady do wioski Wały oraz wzgórza koło miejscowości Wojciechowice Duże. Po południu 26 października wycofały się w szyku rozwiniętym na Strzegocin, a następnie kolumnami marszowymi, przez Witonię, dotarły wieczorem do Łęczycy”.

Opr. P. A. Stasiak, na podstawie publikacji T. Bogalecki, Tradycje legionowe w regionie łódzkim 1914 -2014, s. 53 – 54, udostępnionej dzięki uprzejmości Jacka Postolskiego ze Stowarzyszenia Historycznego Pułk 37

Print Friendly, PDF & Email