Tomasz Klepa (1885 – 1968), pierwszy burmistrz Kutna w II RP. Urodził się 14 listopada we wsi Woźniki, obecnie dzielnica Sieradza. W Sieradzu ukończył szkołę podstawową, potem gimnazjum w Kaliszu. Już wówczas zaangażował się w ruch narodowy i działał na rzecz szkolnictwa polskiego, za co został wydalony z gimnazjum. Kontynuował naukę w Sosnowcu. W okresie rewolucji 1905 – 1907 działał w organizacji uczniowskiej powiązanej z Polską Macierzą Szkolną. Po ukończeniu szkoły średniej kontynuował naukę na wyższych uczelniach w Grazu i Wiedniu. Po ukończeniu studiów osiedlił się w Łęczycy. Najpierw pracował w banku, następnie już w czasie I wojny światowej pełnił funkcję burmistrza Łęczycy. W maju 1918 roku po objęciu funkcji II burmistrza Kutna zajmował się sprawami gospodarczymi miasta. 12 listopada został burmistrzem Kutna.

Równolegle działał w ruchu narodowym. Był współzałożycielem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Jako burmistrz Kutna angażował się w wiele spraw dotyczących poprawy warunków życia mieszkańców, w tych trudnych pierwszych miesiącach II RP. Aktywnie uczestniczył w różnych wiecach i zebraniach dotyczących kształtowania się granic państwa polskiego, np. akcja plebiscytowa, powstania śląskie, wojna polsko – bolszewicka.

W swej działalności jak burmistrz reprezentował interesy Narodowej Demokracji. To dzięki poparciu radnych obozu narodowego został ponownie wybrany burmistrzem w marcu 1919 roku. Był inicjatorem porozumienia pomiędzy ZLN a prawicą żydowską w styczniu 1920 roku, dzięki któremu po raz trzeci został wybrany burmistrzem Kutna. Funkcję tę sprawował aż do 1926 roku. W połowie lat dwudziestych zainicjował program rozbudowy miasta i unowocześniania jego infrastruktury.

W 1926 roku ZLN oddał władzę w mieście socjalistom, a Tomasz Klepa został tylko radnym. W 1928 roku wybrano go prezydentem Zawiercia. Od 1933 roku mieszkał w Warszawie. W czasie okupacji niemieckiej pracował w Radzie Głównej Opiekuńczej. Walczył w powstaniu warszawskim. Po wojnie przeniósł się do Katowic, następnie mieszkał w Łodzi, gdzie działał w Związku Zawodowym Literatów Polskich. W 1956 roku reaktywował przedwojenne Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych, którego był członkiem wspólnie z przemysłowcem Konstantym Poznańskim i Maurycym Trębaczem. Funkcję prezesa towarzystwa sprawował do 1962 roku, kiedy to zmuszony był do rezygnacji ze względu na pogarszający się stan zdrowia. Zmarł w Łodzi.

Źródło: J. Saramonowicz, Kutno i powiat kutnowski w II Rzeczypospolitej, wyd. Muzeum Regionalne w Kutnie, Kutno 2012 (fot.), s. 64.

Print Friendly, PDF & Email