Aktualności

/Aktualności

Zespół „Masovia” na festynie ludowym

Kolejny zespół na Festynie na ludowo w Mieście Róż….Zespół Tańca Ludowego „Masovia” powstał w marcu 1977 r. przy Politechnice Warszawskiej Filii w Płocku z inicjatywy ówczesnego Prorektora PW w Płocku – doc. dr inż. Andrzeja Bukowskiego oraz Pani Marii Ingwer – Żabowskiej. Jest jedynym stricte studenckim zespołem ludowym działającym na obszarze miasta Płocka i okolicznych miejscowości. Koncert premierowy odbył się już po dwóch miesiącach istnienia – 27 kwietnia 1977 r. w Teatrze Płockim, podczas uroczystych obchodów X – lecia PW Filii w Płocku. Ideą towarzyszącą twórcom Zespołu było przede wszystkim kultywowanie tradycji rodzimego folkloru oraz rozśpiewanie i roztańczenie młodzieży akademickiej, w oparciu o bogactwo narodowej kultury ludowej. „Masovia” aż do dnia dzisiejszego pozostaje wierna tradycji i celom, jakie zostały wyznaczone na początkowym etapie jej istnienia. W swojej ponad 40 – letniej działalności skład osobowy Zespołu zmieniał się wielokrotnie, jednakże jego trzon zawsze stanowili studenci i absolwenci Politechniki Warszawskiej, zaś w okresie późniejszym także młodzież szkół średnich, studenci innych płockich uczelni wyższych.

W trakcie swego istnienia Zespół Tańca Ludowego „Masovia” zaprezentował ponad tysiąc koncertów zarówno w kraju, jak i poza granicami Polski, biorąc udział w imprezach o zasięgu ogólnopolskim, jak również w festiwalach międzynarodowych. Za kilka dni grecka publiczność będzie oklaskiwać Zespół na kolejnej edycji „Edipsos International Folk Dance”, podczas koncertów promując Politechnikę Warszawską, miasto Płock oraz województwo mazowieckie.

Od początku swojego istnienia „Masovia” popularyzuje polski folklor i kulturę narodową. Zespół obecnie działa przy Akademickim Centrum Kultury PW Filii w Płocku. Członkowie Zespołu są podzieleni na grupę taneczną, wokalną oraz kapelę. W miarę upływu lat repertuar Zespołu stopniowo się wzbogacał, by aktualnie obejmować tańce, przyśpiewki i muzykę instrumentalną z kilkunastu regionów kraju. Aktywna działalność Zespołu pozwoliła na zgromadzenie nie tylko bogatego archiwum muzycznego, ale również zaopatrzonej w barwne stroje ludowe garderoby.

Zespół Tańca Ludowego „Masovia” aktywnie promuje rodzimą kulturę oraz stanowi piękną, żywą, rozśpiewaną wizytówkę Politechniki Warszawskiej, Mazowsza i miasta Płocka, którego stanowi integralny, nierozerwalny element. 
Obecnie kierownikiem Akademickiego Centrum Kultury jest: Małgorzata Grabowska-Panek, instruktorem tańca: Dawid Cytacki, instruktorem wokalu: Tomasz Jeżewski, zaś kapelą kieruje: Marcin Kalinowski.

19 czerwca, 2019|Aktualności|

74. rocznica procesu szesnastu

19 czerwca, w 74. rocznicę moskiewskiego procesu szesnastu przywódców Polski Podziemnej, złożono kwiaty pod tablicą przy kościele pw. św. Stanisława, Biskupa i Męczennika w Łąkoszynie. Kwiaty złożyli przedstawiciele Urzędu Miasta Kutno, Muzeum Regionalnego w Kutnie, delegacja ze Szkoły Podstawowej nr 6 im. Marii Skłodowskiej – Curie w Kutnie.
W ten sposób upamiętniono ofiary procesu. W sposób szczególny kustosz Muzeum Regionalnego Kazimierz Śwircz przypomniał o Stanisławie Jasiukowiczu i Franciszku Urbańskim – przedstawicielach Ziemi Kutnowskiej. Aresztowanie szesnastu przywódców Polski Podziemnej i ich późniejszy, sfingowany proces przed Kolegium Wojskowym Sądu Najwyższego ZSRR urosły do rangi symbolu cynicznych i bezwzględnych metod, jakimi stalinowski aparat represji zwalczał polskie dążenia niepodległościowe.

19 czerwca, 2019|Aktualności|

Stosunki państwo – Kościół w Kutnie w okresie stalinizmu

 Od 1949 roku władza komunistyczna w Polsce rozpoczęła proces podporządkowania Kościoła katolickiego, który był wówczas jedyną, niezależną od władzy strukturą organizacyjną.

Zainicjowano ruch „księży–patriotów”, mając nadzieje na „rozsadzenie” Kościoła od wewnątrz. W sierpniu 1949 roku wydany został dekret „ o ochronie wolności sumienia w Polsce”. Na jego podstawie możliwe było skazanie każdego praktykującego katolika.

Stosunki Państwa z Kościołem katolickim stały się powodem zwołania nadzwyczajnego posiedzenia Miejskiej Rady Narodowej w Kutnie w dniu 27 marca 1949 roku. Przewodniczący MRN – Teodor Sujczyński poinformował o wydaniu oświadczenia rządowego w sprawie uregulowania stosunków Państwo – Kościół. W dyskusji nad referatem okolicznościowym wygłoszonym przez B. Zemstę, Stanisława Świętkowa mówiła o: „… dwulicowej polityce kleru w szkole”, a Bronisław Kustosik stwierdził, że: „… kler nie tylko nic nie włożył w Państwo Ludowe, ale nadużył zaufania rządu ludowego”. Na koniec posiedzenia przewodniczący odczytał stosowną rezolucję z poparciem dla stanowiska rządu w stosunku do Kościoła i zapewnił zebranych, że: „władza nie ma zamiaru wtrącać się do kultu religijnego” i chce tylko, aby z „ ambony padały słowa miłości a nie nienawiści”.

Po wydaniu dekretu przez rząd, MRN ponownie spotkała się na nadzwyczajnym posiedzeniu w dniu 21 marca 1949 roku. Odczytana został rezolucja potępiająca Watykan za ekskomunikę osób należących do partii komunistycznych.

Pierwszoplanową rolę w walce z Kościołem odgrywał Wydział V Departamentu V Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Działalność operacyjna V Departamentu polegała na prowadzeniu czynności rozpoznawczych struktur i ludzi Kościoła, poprzez pozyskiwanie informatorów i agentów, stosowanie podsłuchów telefonicznych, kontrolę korespondencji, zatrzymania, przesłuchania, inspirowanie antykościelnych działań propagandowych.

Księży podzielono na trzy kategorie: 1) o wrogiej postawie wobec władzy, 2) bierni, 3) lojalni. W powiecie kutnowskim w pierwszej grupie znaleźli się m.in.: ks. Władysław Pamulak z Łaniąt, ks dziekan Bronisław Pągowski, ks. dziekan Remigiusz Dąbrowski (Żychlin), ks. Jan Lewandowski – wikary z Żychlina, ks. Korneliusz Gogolewski – proboszcz parafii Bedlno, ks. Głowacki ze Śleszyna, ks. Dopart – proboszcz ze Strzelec, ks. Gronkiewicz – wikary z Krośniewic i Jan Izbicki – proboszcz z Nowego. W drugiej grupie znalazło się 20 księży, a w trzeciej grupie – 6. Tym duchownym, którzy według władzy przejawiali „wrogą” działalność założono teczki obserwacyjne. Już maju 1948 roku Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa w Kutnie założył sprawę o kryptonimie „JASTRZĄB”, przeciwko ks. W. Pamulakowi, za „wrogie kazania”. Swoje teczki mieli również: ks. dziekan B. Pągowski, ks. Tadeusz Wardzyński, ks. Tadeusz Pawłowski i ks. Aleksander Cegłowski. Początkowo działania aparatu bezpieczeństwa wobec duchowieństwa były słabo skoordynowane i ograniczały się do obserwacji duchownych poprzez doniesienia informatorów o treści kazań. Wszelkie wypowiedzi krytyczne przeciwko władzy ludowej były dokładnie odnotowywane i analizowane. W 1951 r. referat V PUBP w Kutnie zajmujący się duchowieństwem wykorzystywał w swej pracy: 1 rezydenta, 33 informatorów i jedno miejsce konspiracyjne. W 1952 r. informatorów było już 45. Łącznie w 1951 r. na ponad 2 100 doniesień, referat V zebrał ponad 270 informacji (z tego 80 bezwartościowych). W środowisku kościelnym pracowali w tym czasie informatorzy: „CHĘTNY”, „FLAGA”, „RYBA”, „PYSZAŁEK”, „WIELKI”, „KONIK”, „SAN”, „KRUK”, „WICEK”, „TADEUSZ”.

W styczniu 1950 roku władze wprowadziły zarząd komisaryczny nad kościelną organizacją charytatywną „Caritas”, przejmując nad nią pełną kontrolę. W dniu 9 lutego odbyła się w tej sprawie konferencja dekanalna w Kutnie, którą zwołał ks. dziekan B. Pągowski. Wręczył on zebranym list biskupów odnośnie likwidacji „Caritasu” i polecił odczytanie go w kościołach w dniu 12 II 1950 r. Potępił również tych księży, którzy brali udział w krajowej konferencji „Caritasu”, zorganizowanej przez władze w Warszawie.

Komunistom zależało na pełnej kontroli nowego „Caritasu”. Bezpieka poprzez swojego informatora o ps. „T” wysłała do Warszawy Władysława Matusiaka – członka dekanalnego Zarządu „Caritas”, aby ten nawiązał kontakt z Zarządem Okręgowym „Caritas” Archidiecezji Warszawskiej. Tam udało mu się zatwierdzić dotychczasowy zarząd kutnowski. Kutnowski oddział państwowego „Caritasu” liczył 120 członków. Lokal nowego „Caritasu” mieścił się przy ul. Kościuszki 8. Ksiądz dziekan Pągowski odmówił współpracy z nowym „Caritasem”.

W marcu 1950 roku „Caritas” przeprowadził na terenie Kutna zbiórkę uliczną dla najbiedniejszych z przeznaczeniem na paczki świąteczne. Łącznie do 20 puszek zebrano kwotę, prawie 30000 zł. Dzięki dotacji państwa w kwocie 76000 zł, przygotowano 200 paczek przedświątecznych. W dniu 7 kwietnia, w obecności przedstawicielek Ligi Kobiet i przedstawicielki starostwa paczki te rozdano najbiedniejszym mieszkańcom Kutna.

W 1952 roku spadły represje na Seminarium Salezjańskie w Woźniakowie. PUBP w Kutnie prowadził sprawę przeciwko Prezydium PRN, które przedzielało aprowizację dla Salezjanów. Okazało się, że seminarium w Woźniakowie nie figurowało na liście legalnych instytucji. W związku z tym, z dniem 1 lipca 1952 roku zaprzestano wydawania przydziałów aprowizacyjnych klerykom. Dnia 3 VII 1952 r. do Woźniakowa przyjechała komisja Prezydium WRN w Łodzi, aby przejąć baraki należące do Salezjanów, na mający tam powstać dom starców. Na wieść o tym szybko zebrali się parafianie. Z tłumu padały głosy: „ ty bandyto, komunisto, bolszewiku wynoś się stąd, przyszedłeś nam kościół zamykać…my chcemy Boga, konstytucja zapewnia nam wolność sumienia”. Poturbowano funkcjonariusza PUBP, który chciał wejść do kancelarii parafialnej. Przez następne kilka dni i nocy parafianie pilnowali kościoła i innych budynków. W obronę kościoła szczególnie zaangażowane były dziewczęta – „Bielanki” kierowane przez siostrę zakonną Wandę Adamczyk, a szczególnie jedna z nich Teresa Czurajewicz, którą później wielokrotnie przesłuchiwała kutnowska bezpieka. W nocy z 8 na 9 lutego 1953 roku w drewnianym kościele (kaplicy) w Woźniakowie wybuchł pożar, który doszczętnie strawił świątynię. Władze wszczęły oficjalne śledztwo, w którym ustalono, że: „… w kaplicy stał piec żelazny i od niego, ogień rurami odprowadzającymi spaliny wydostał się na zewnątrz”. Taką wersję przyjęła komisja biegłych, powołanych w tym celu. Z relacji księży Salezjanów wynika jednak, że pieca w ogóle tam nie było.

W następnym roku seminarium próbowano całkowicie zamknąć.

Dopiero po październiku 1956 roku nastąpiła liberalizacja polityki państwa wobec Kościoła katolickiego. Uwolnienie kardynała Stefana Wyszyńskiego dało nadzieję na odbudowę życia religijnego i swobodną działalność duszpasterską w PRL. W nowej sytuacji społeczno-politycznej Kościół katolicki przystąpił do odbudowywania i pozyskiwania wpływów w organizacjach społecznych i młodzieżowych oraz w szkołach.

dr Jacek Saramonowicz

19 czerwca, 2019|Aktualności|

Kutnowskie wątki „procesu szesnastu”

W marcu 1945 roku NKWD aresztowało przywódców polskiego państwa podziemnego, których przewieziono do Moskwy, a następnie sądzono i skazano w tzw. „procesie szesnastu” (18 – 21 czerwca 1945 roku). Wśród nich byli: Stanisław Jasiukowicz i Franciszek Urbański, obaj związani z Kutnem i powiatem kutnowskim.

Stanisław Jasiukowicz urodził się 8 grudnia 1882 roku w Petersburgu. Był synem Ignacego, twórcy i dyrektora Zakładów Dnieprowskich w Jekaterynosławiu, właściciela majątku Chodów w powiecie kutnowskim i Bronisławy Łabuńskiej. Jego żoną była poślubiona w 1919 roku Maria Byszewska, ps. Halina, komendantka sanitariatu Wojskowej Służby Kobiet Okręgu Warszawa AK, po wojnie na uchodźstwie w Londynie, zmarła w 1987 roku. Jasiukowiczowie mieli syna Andrzeja (1920–1989), delegata rządu RP na uchodźstwie na Południową Afrykę oraz dwie córki: Hannę i Marię. Stanisław Jasiukowicz gimnazjum ukończył w Jekaterynosławiu, potem rozpoczął studia w Instytucie Technologicznym w Petersburgu, które wkrótce przerwał, aby rozpocząć studia ekonomiczne na uniwersytecie w Monachium. W 1911 roku uzyskał tytuł doktora na podstawie pracy „Historia Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Warszawie”. Jeszcze w czasie studiów w Petersburgu wstąpił do Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, organizacji związanej z ruchem narodowym. W Monachium przystąpił do konspiracyjnego Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego, w którym powierzono mu kierownicze stanowisko. W 1917 roku został członkiem tajnej Ligi Narodowej. Podczas pierwszej wojny światowej był członkiem Centralnego Komitetu Obywatelskiego na okręg północny z siedzibą w Petersburgu, od 1916 roku współredaktorem i wydawcą pisma „Sprawa Polska”. Jesienią 1918 roku pomimo zakazu wydanego przez Niemców wrócił do kraju i osiadł w majątku ojca Chodów w powiecie kutnowskim. W listopadzie 1918 roku wziął czynny udział w rozbrajaniu Niemców w Kutnie. Wspólnie z dr. Antonim Troczewskim pojechał do Warszawy, aby zakomunikować władzom centralnym o przejęciu władzy z rąk okupantów. Brał aktywny udział w kampanii wyborczej Narodowej Demokracji do Sejmu Ustawodawczego. Został zastępcą posła, a od 9 grudnia 1920 roku posłem z listy ZLN na miejsce Teofila Wojdy, który zmarł na początku grudnia 1920 roku. W sejmie pracował w Komisji Administracyjnej i Prawniczej. W 1925 roku uzyskał mandat jako zastępca posła ze listy państwowej nr 8, na miejsce Zygmunta Seydy, który zmarł 28 stycznia 1925 roku. Następnie dwukrotnie wybrany z list państwowych w 1928 i 1935 roku. W parlamencie był wiceprezesem Klubu ZLN. Poza sejmem pełnił wysokie funkcje w Stronnictwie Narodowym; był członkiem Zarządu Głównego i Komitetu Politycznego, później wiceprezesem i skarbnikiem ZG. Podczas drugiej wojny światowej był współorganizatorem konspiracyjnego Stronnictwa Narodowego, a od czerwca do grudnia 1943 roku jego przewodniczącym. W latach 1941– 1942 był członkiem zespołu doradczego Komendanta Głównego ZWZ. W styczniu 1942 roku został aresztowany i więziony na Pawiaku w Warszawie. Zwolniono go w kwietniu tego roku. Od maja 1943 roku był trzecim zastępca Delegata Rządu RP na Kraj. W maju 1944 roku został ministrem Krajowej Rady Ministrów w Warszawie. Po powstaniu warszawskim kolejno przebywał w Krakowie, Piotrkowie i Pruszkowie. 28 marca 1945 roku został aresztowany przez NKWD, razem z innymi przywódcami Polski podziemnej, i przewieziony do więzienia na Łubiance w Moskwie. Tam został oskarżony w „procesie szesnastu” i skazany przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR na pięć lat więzienia. Wyrok odbywał na Łubiance i na Butyrkach w Moskwie, gdzie zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach 22 października 1946 roku. Pochowany został w zbiorowej mogile na miejscowym Cmentarzu Dońskim. 26 października 1996 roku ambasador RP w Moskwie odsłonił w miejscu jego pochowania (wspólnym z gen. Leopoldem Okulickim) pomnik ku czci ofiar stalinizmu.

Franciszek Urbański urodził się 9 listopada 1891 roku w Suchodębiu koło Kutna. Szkołę powszechną ukończył w Łaniętach, następnie kursy muzyczne w Warszawie. Po ich ukończeniu rozpoczął pracę jako organista kościelny. Jako ochotnik uczestniczył w wojnie polsko – bolszewickiej. Po wojnie przeniósł się do Warszawy. Był działaczem związkowym, organizatorem związku organistów kościelnych. W 1921 roku został sekretarzem Chrześcijańskich Związków Zawodowych Robotników Rolnych. W latach trzydziestych pełnił funkcję prezesa Chrześcijańskich Związków Zawodowych. Był posłem na sejm I kadencji wybranym z okręgu 11, w którego skład wchodziło Kutno.

Poseł F. Urbański krytykował J. Piłsudskiego za przewrót majowy, podkreślał winę „obozu umiarkowanego” za to, że dopuścił do przewrotu. Na wiecach w Kutnie wzywał jednak do zachowania spokoju i czekania na dalszy bieg wydarzeń. Jako poseł Chrześcijańskiej Demokracji w latach dwudziestych XX wieku kilkakrotnie odwiedzał Kutno. W 1928 r. został posłem sejmu II kadencji, wybranym jednak z okręgu białostockiego. Był również posłem sejmu III kadencji z okręgu warszawskiego. Działał w Chrześcijańskim Stronnictwie Pracy. W 1937 r. wstąpił do sanacyjnego Obozu Zjednoczenia Narodowego.

W czasie październikowej wizyty A. Hitlera w Warszawie w 1939 r. był zakładnikiem, razem z innymi posłami, na wypadek spodziewanego zamachu na fuhrera.

Należał do współorganizatorów Rady Jedności Narodowej, w której reprezentował Stronnictwo Pracy. Od 1943 r. kierował Komisją Centralna Zjednoczenia Zawodowego Polskiego. Był członkiem Rady Jedności Narodowej. Brał udział w Powstaniu Warszawskim. Aresztowany w marcu 1945 roku. Przewieziony został do Moskwy razem z innymi przywódcami Polskiego Państwa Podziemnego. Został skazany 4 miesiące więzienia w „procesie szesnastu”. Powrócił do Polski w 1945 roku, angażując się w działalność Stronnictwa Pracy. Brutalne przesłuchania w Moskwie oraz cukrzyca spowodowały, że nie odzyskał już zdrowia. Zmarł 7 grudnia 1949 roku w Warszawie.

dr Jacek Saramonowicz

18 czerwca, 2019|Aktualności|

Gwiazda Festynu na ludowo w Mieście Róż – zespół Prymaki

Tegoroczny Festyn na ludowo w Mieście Róż podzielony został na trzy części: artystyczną, warsztatową oraz imprezy towarzyszące. Pierwszy punkt programu uświetni gwiazda wieczoru – zespół Prymaki. „Wszystko zaczęło się A.D. 1995 roku pod egidą Zielonej gwiazdy i tam rozpoczęto nagrania w studio „Green star” w Białymstoku.
W roku 1996 zespół daje pierwsze koncerty, które cieszą się ogromnymi sukcesami. Rok 1999 to już koncerty w całej Polsce i coraz częściej na Białorusi.
W 2000 roku pojawia się na rynku nowa już trzecia kaseta pt.” Bratka Biełarus” W 2003 r zespół rozpoczyna pracę nad materiałem na kolejną kasetę „Moj rodny kut”. W 2004 r. zespół „Prymaki” doczekał się o sobie filmu. Zrealizowało go Studio „5 element” z Mińska. W ciągu dotychczasowej działalności zespół występował w wielu regionach Polski i poza granicami. Bierze też udział w wielu koncertach charytatywnych” http://www.prymaki.pl/o-zespole
Zapraszamy już 30 czerwca o godzinie 19:00 do Parku Traugutta w Kutnie.

 

18 czerwca, 2019|Aktualności, Wydarzenia|

Uroczyste zakończenie roku akademickiego w Akademii Przedszkolaka

W ślad za uczniami szkół podstawowych, studentów Uniwersytetu Dziecięcego, z klas 1-3 poszły dzieci z przedszkola.

W ten sposób, w zeszłym roku, narodziła się idea Akademii Przedszkolaka. W ramach zajęć, kształciliśmy małych studentów w takich dziedzinach jak: sztuka, przyroda, historia oraz edukacja regionalna. Nauka prowadzona była w formie wykładów i warsztatów z wykorzystaniem pomocy naukowych i multimediów.

Trochę statystyki:

Rok akademicki 2018/2019

Liczba studentów: 259

Liczba przedszkoli biorących udział w projekcie: 4

Nauczyciele zaagażowani w projekt: 21

Częstotliwość zajęć: raz w miesiącu

Cieszymy się, że tak wielu młodych żaków uczy się w naszej Akademii. Życzymy miłych wakacji i bezpiecznego odpoczynku, a Wam Drodzy Nauczyciele dziękujemy za miłą współpracę.

14 czerwca, 2019|Aktualności|

Uroczyste zakończenie roku akademickiego na Uniwersytecie Dziecięcym

Uniwersytet Dzięcięcy to autorski projekt Muzeum Regionalnego w Kutnie, który działa prężnie od 7 lat. Co roku, w ramach interdysplinarnych zajęć, kształcimy małych studentów w takich dziedzinach jak: etnografia, historia sztuki, sztuka, przyroda, historia oraz edukacja regionalna. Nauka prowadzona jest w formie wykładów, prelekcji, warsztatów z wykorzystaniem pomocy naukowych i multimediów. W tym roku, w związku z rewitalizacją Pałacu Saskiego, zmieniliśmy siedzibę i nasze zajęcia odbywały się w szkołach. Działaliśmy od października do maja. W dniu uroczystego zakończenia Roku Akademickiego składamy podziękowania naszym małym studentom za trud i wysiłek w zgłębianiu wiedzy oraz Wam, Drodzy Nauczyciele za wszelką pomoc i zaangażowanie w realizację tego długoterminowego projektu.

Trochę statystyki:

Rok akademicki 2018/2019

Liczba studentów: 532

Liczba szkół biorących udział w projekcie: 8

Nauczyciele zaangażowani w projekt: 31

Częstotliwość zajęć: raz w miesiącu

Cieszymy się, że tak wielu młodych żaków uczy się na naszym Uniwersytecie. Życzymy miłych wakacji i bezpiecznego odpoczynku.

14 czerwca, 2019|Aktualności, Uniwersytet Dziecięcy|

Festyn „Na Ludowo w Mieście Róż”

Już dziś zapraszamy na XI Festyn „Na Ludowo w Mieście Róż”, który odbędzie się w parku Traugutta 30 czerwca w godzinach 14:00-20:00.
Szczegółowy program opublikujemy wkrótce.

11 czerwca, 2019|Aktualności, Wydarzenia|

Koncert Grupy „La Danse” w Brzezinach

16 czerwca Kutnowska Grupa Tańca Dawnego „La Danse”, na zaproszenie Muzeum Regionalnego w Brzezinach, wystąpi z koncertem tanecznym w Amfiteatrze im. Jana Pawła II przy klasztorze Franciszkanów w Brzezinach.

10 czerwca, 2019|Aktualności|

„La Danse” na koncercie z okazji 65-lecia Kasprowicza

Kutnowska Grupa Tańca Dawnego ” La Danse” wystąpiła w czasie koncertu z okazji Jubileuszu 65- lecia II Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Kasprowicza w Kutnie ” Kasprowicz i Przyjaciele”.

10 czerwca, 2019|Aktualności|